تصور کنید در حال تماشای تلویزیون هستید و ناگهان چهرۀ بازیگر مورد علاقۀ مادرتان را می‌بینید. بلافاصله با او تماس می‌گیرید: «سلام، تلویزیونت رو روشن کن. این… این… می‌دونی کیه… همون بازیگریه که دوستش داری… تو اون فیلمه…».

ناگهان با اینکه می‌دانید بازیگر کیست، نمی‌توانید کلمات را پیدا کنید. شما در حال تجربۀ مشکلی لحظه‌ای هستید که متخصصان به آن بازیابی کلمه یا پیدا کردن کلمه می‌گویند.

همۀ افراد گاهی این حالت را تجربه می‌کنند. اما در مورد نارساخوانی این اتفاق می‌تواند اغلب اوقات و در مورد انواع مختلف کلمات رخ دهد.

کودکان و بزرگسالان مبتلا به نارساخوانی ممکن است کلمه‌ای را بشناسند، اما در به یاد آوردن اینکه چگونه تلفظ می‌شود، مشکل داشته باشند. ممکن است آنچه می‌خواهند بگویند «نوک زبانشان» باشد، اما در به یاد آوردن ترکیب دقیق آواهای آن کلمه مشکل دارند.

افرادی که نارساخوانی دارند ممکن است کلمه‌ای اشتباه را به زبان بیاورند که از نظر صوتی شبیه کلمۀ درست است (مثلا حکایت به‌جای شکایت). یا ممکن است با استفاده از کلمات مبهمی مانند «چیز» یا «چیزمیز» منظور خود را برسانند. این نوع گیر کردن ذهنی ممکن است هنگام نوشتن نیز برایشان اتفاق بیفتد.

مشکل در پیدا کردن کلمۀ مناسب یکی از رایج‌ترین نشانه‌های نارساخوانی است. اما ذکر این نکته مهم است که مشکلات مربوط به پیدا کردن کلمه، مختص نارساخوانی نیست.

همچنین ذکر این نکته مهم است که استرس می‌تواند پیدا کردن کلمات را دشوارتر کند. بسیاری از کودکان و بزرگسالان زمانی که مجبورند جلوی گروهی از افراد صحبت کنند، احساس استرس می‌کنند.

کودکانی که نارساخوانی دارند، ممکن است زمانی که وقت بیشتری برای پاسخگویی دارند و در شرایط فشار قرار نمی‌گیرند، مشکل کمتری در پیدا کردن کلمات مناسب داشته باشند. همین امر در مورد بزرگسالان نارساخوان نیز صدق می‌کند. داشتن زمان بیشتر برای آماده شدن یا انجام یک کار می‌تواند به بازیابی کلمات کمک کند.