صحبت کردن با معلم فرزندتان دربارۀ نارساخوانی بسیار مهم است. این بهترین راه است تا معلم چالش‌ها، نقاط قوت و نیازهای فرزند شما را درک کند و بتواند با موفقیت با او کار کند. در اینجا هشت نکته برای کمک به داشتن گفتگوهای سازنده آورده شده است.

۱. وقت ملاقات تعیین کنید.

روزهای کاری معلمان بسیار شلوغ است. به جای اینکه معلم فرزندتان را در راهرو قبل یا بعد از مدرسه گیر بیاورید، یک وقت ملاقات ۱۵ تا ۲۰ دقیقه‌ای تنظیم کنید. این زمان معمولاً برای یک گفتگوی سازنده کافی است، اما آن‌قدر کوتاه است که معلم نگران از دست دادن وقت زیادی از روز خود نخواهد بود.

۲. دانش خود را دربارۀ نارساخوانی به اشتراک بگذارید.

سعی کنید پیش‌فرضی نداشته باشید که معلم چقدر دربارۀ نارساخوانی می‌داند یا نمی‌داند. مهم نیست چقدر دربارۀ نارساخوانی می‌دانند، هر دوی شما اطلاعات ارزشمندی دارید که می‌تواند به فرزندتان کمک کند. با به اشتراک‌گذاری اطلاعات، می‌توانید زمینه‌ای مشترک برای گفتگو ایجاد کنید. مقالات یا اطلاعاتی که برایتان مفید بوده است به اشتراک بگذارید و بپرسید آیا به مطالب مفید دیگری دربارۀ نارساخوانی برخورد کرده‌اند یا خیر.

۳. آنچه جواب داده (و نداده) را بیان کنید.

معلم فرزند شما ممکن است تجربۀ کار با کودکانی که نارساخوانی دارند را داشته باشد. اما ممکن است ندانند چه راهکارهایی برای فرزند شما بهترین نتیجه را دارد. با آن‌ها دربارۀ آنچه در گذشته کمک‌کننده بوده صحبت کنید. برای مثال، شاید دریافت جزوه یا مجموعه‌ای از یادداشت‌های معلم به فرزندتان کمک کرده باشد تا برای امتحان درس‌ها را مرور کند. حتماً به مواردی که نتیجه نداده‌اند نیز اشاره کنید. به عنوان مثال، شاید اینکه همکلاسی‌ها نوشته‌های فرزندتان را ویرایش کنند باعث شده او احساس خجالت یا اضطراب کند.

۴. منظورتان را شفاف و واضح بیان کنید، اما منتقدانه نه.

مهم است که دربارۀ آنچه فکر می‌کنید فرزندتان نیاز دارد، صریح باشید. به جای اشارۀ غیرمستقیم به آنچه ممکن است مفید باشد یا کلی‌گویی، دقیق و مشخص باشید. شما نمی‌خواهید معلم مجبور شود حدس بزند شما واقعاً چه می‌خواهید.

در عین حال، سعی کنید تحمیل‌کننده یا بیش از حد انتقادگر نباشید. این کار می‌تواند بیشتر آسیب بزند تا کمک کند. این کار به معلم انگیزه‌ای برای اختصاص زمان و تلاش بیشتر جهت درک بهتر نارساخوانی نخواهد داد.

۵. مثال بزنید.

شما می‌توانید به معلم بگویید که نارساخوانی چگونه بر کار فرزندتان تأثیر می‌گذارد. اما اگرمثال‌هایی ارائه کنید، معلم درک بسیار روشن‌تری از موضوع خواهد داشت.

برای مثال، پیش‌نویس اولیۀ گزارشی که او به‌تازگی دربارۀ یک کتاب تحویل داده است؛ یا نمونه‌هایی از نوشته‌های سال گذشتۀ او را همراه ببرید. یادداشت‌هایی که فرزندتان در آن هفته در کلاس برداشته را نیز به معلم نشان دهید. نمونه کارها می‌توانند به معلم کمک کنند تا دقیقاً ببیند فرزند شما در چه زمینه‌هایی مشکل دارد.

۶. دربارۀ نقاط قوت فرزندتان هم صحبت کنید.

زمان می‌برد تا معلمان دانش‌آموزان خود را بشناسند. و وقتی فرزند شما نارساخوانی دارد، معلم ممکن است زمان خود را صرف تمرکز بر درک چالش‌های او کند.

اما مهم است که با معلم دربارۀ کارهایی که فرزندتان به خوبی انجام می‌دهد نیز صحبت کنید. دربارۀ نقاط قوت و علایق فرزندتان با معلم صحبت کنید. به آن‌ها یادآوری کنید که نارساخوانی تنها بخشی از هویت فرزند شماست. حتی می‌توانید معلم را تشویق کنید تا فرصت‌هایی را برای درخشش فرزندتان برنامه‌ریزی کند.

۷. بپرسید چگونه می‌توانید کمک کنید.

به یاد داشته باشید که معلمان با والدینی که می‌خواهند بخشی از راه‌حل باشند، بهترین همکاری را دارند. بپرسید در خانه چه کاری می‌توانید انجام دهید تا از کارهای معلم در مدرسه حمایت کنید. اگر ایده‌هایی برای کارهایی که می‌توانید انجام دهید دارید، آن‌ها را با معلم در میان بگذارید.

همسو بودن با معلم به شما امکان می‌دهد راهکارهای خواندنی را که فرزندتان در مدرسه یاد می‌گیرد، تقویت کنید. این کار همچنین به فرزندتان نشان می‌دهد که شما و معلم به عنوان یک تیم برای ارائه بیشترین حمایت ممکن همکاری می‌کنید.