تجربه‌ی زندگی با نارساخوانی از کودکی تا بزرگسالی

اجازه دهید خودم را معرفی کنم: من بن فاست هستم و اختلال نارساخوانی دارم.

وقتی کودک بودم، مادرم با صدای بلند برایم کتاب می‌خواند. وقتی به دانشگاه رفتم، مقاله‌های پایان‌ترم خود را برای او فکس می‌کردم تا بتواند آن‌ها را از پشت تلفن برایم بخواند و در پیدا کردن غلط‌های املایی کمکم کند.

من می‌دانم که احساس تنهایی چگونه است و می‌خواهم به افراد نارساخوان – به‌ویژه کودکان نارساخوان و والدینشان – بگویم که شما تنها نیستید.

من مسیر طولانی‌ای را همراه با نارساخوانی طی کرده‌ام. از کودکی و آموزش استثنایی تا بزرگسالی و گرفتن مدرک حقوق و تجارت، از دانشگاه استنفورد و در نهایت مدیریت فناوری‌های دسترسی‌پذیر در شرکت اینتل.

در این‌جا می‌خواهم  برخی از آموخته‌هایی را که در مسیرم به دست آورده‌ام با شما به اشتراک بگذارم. امیدوارم این آموخته‌ها به شما کمک کند تا دربارۀ نارساخوانی اطلاعات دقیق‌تری به دست آورید، داستان خود را روایت کنید و مجموعه‌ای از ابزارها و راهکارهایی فراهم کنید که افراد نارساخوان از نقاط قوت خود بهترین استفاده را ببرند.

شرم از «عادی نبودن!»

برای شروع، اجازه دهید به شما بگویم که وقتی صحبت از نارساخوانی می‌شود، بیشتر مردم روی خواندن یا درست‌نویسی تمرکز می‌کنند. درحالی‌که شاید بهتر باشد که به شرم هم توجه کنند. شرم با احساس گناه متفاوت است. احساس گناه یعنی احساس بدی در مورد کاری که انجام داده‌اید داشته باشید (مانند دزدی یا تقلب) اما شرم احساسی است که به دلیل آنچه که هستید، خود را بی‌ارزش می‌دانید.

شرم ناشی از احساس عادی نبودن است. اما «عادی» چیست؟ همان‌طور که مادرم در کودکی به من می‌گفت: «عادی فقط یک تنظیم است روی ماشین لباس‌شویی!».

اگر در کاری که هر روز از شما خواسته می‌شود انجام دهید – در مورد من در کودکی، خواندن – عملکرد وحشتناکی داشته باشید، شروع به این فرض می‌کنید که مشکل حتماً از شماست و سعی می‌کنید آن را پنهان کنید. این همان احساس شرم است.

کلید موفقیت به‌عنوان یک فرد نارساخوان این است که نقاط قوت و ضعف خود را درک کنید.

ساختن یک ابزار کارآمد

یافتن شادی و رضایت در زندگی به‌عنوان یک فرد نارساخوان یا به‌عنوان والد یک کودک نارساخوان، از اینجا شروع می‌شود: ابتدا واقعیت‌ها را بشناسید و سپس کم‌کم داستان خود را با افرادی که به آن‌ها اعتماد دارید، در میان بگذارید. کودکانی که نارساخوانی دارند نیز می‌توانند به تدریج یک مجموعه‌ای از ابزارها و راهکارهای کاربردی برای خود بسازند مانند نرم‌افزارهای تبدیل متن به گفتار یا کتاب‌های صوتی که به آن‌ها اجازه می‌دهد از توانمندی‌هایشان بهترین استفاده را کنند. به یاد داشته باشید که این مسیرمی‌تواند بسیار ترسناک و زمان‌بر باشد.

راهکاری برای من

وقتی افراد فقط نسخۀ نهایی و ویرایش‌شده نوشته‌هایم را می‌بینند، معمولاً باور اینکه من نارساخوانی دارم برایشان دشوار است. این روزها معمولاً به‌جای تایپ کردن، مطالب را با رایانه بیان می‌کنم و از نرم‌افزارهای تبدیل گفتار به متن کمک می‌گیرم. این کار سرعت و دقت نوشتنم را به میزان قابل‌توجهی افزایش داده است. این مطلب نیز پیش از انتشار چهار مرحله ویرایش را پشت سر گذاشته است؛ از ویرایش ساختاری و زبانی گرفته تا بازبینی و اصلاح نهایی. بنابراین، آنچه در اینجا می‌خوانید حاصل چندین مرحله ویرایش و پرداخت است و لزوماً نشان‌دهنده شیوه‌ای نیست که متن در نخستین مرحله از ذهن من به روی کاغذ می‌آید.